Geen eerlijk proces

Rechtbank

Natuurlijk heeft Dick geen eerlijk proces gehad.
Er waren bij de zitting van de rechtbank studenten aanwezig, die een werkstuk moesten maken over theorie en praktijk van het Wetboek van Strafrecht.
Hun observaties, alsmede die van een andere toeschouwer en een journalist van het Algemeen Dagblad, leest u hier.

Gerechtshof

De verdediging dacht voor de zitting van het gerechtshof goed voorbereid te zijn, en wel om twee redenen: de kroongetuigen hadden toegezegd hun beschuldigingen in te trekken en er was een (ernstige) medicijnenverwisseling aangetoond: dr. Zeldenrust had de stoffen promethazine (wordt in hoestdrank toegepast) en chloorpromazine (een psychiatrisch medicijn) doorelkaar gehaald (hij dacht dat van het tweede medicijn sprake was maar in werkelijkheid gebruikte mevrouw het eerste.

Het was de kroongetuigen duidelijk gemaakt dat zij stevig aangepakt zouden kunnen worden.
De verwachting was dat de man, wanneer hij onder druk zou komen te staan, extroverter zou gaan worden en zich niet opnieuw zou laten dwingen tot de (immers onjuiste) beschuldigingen. De vrouw was echter minder assertief, zij was ooit bij de eerste verklaringen als eerste doorgeslagen en zou waarschijnlijk onder druk geheel dichtklappen.

Bij aanvang van de zitting werd Dick en zijn verdediging verrast door een volstrekt onverwachte wending. Meegedeeld werd dat beide zaken (er was ook een zaak tegen de kroongetuige wegens medeplichtigheid) zouden worden gevoegd (ze worden dan als één zaak beschouwd) met als effect dat de mannelijke kroongetuige niet gehoord kon worden. Op zich is dit mogelijk, en wordt toegepast (en is bedoeld) als de kans bestaat dat medeverdachten elkaar gaan beschuldigen. Zo kon dus de man, die vrijwel zeker de hele zaak onderuit zou halen, buiten het proces gehouden worden.
Toen de vrouw getuigen moest werd zij tamelijk intimiderend op de consequenties van meineed gewezen (er werd aan toegevoegd dat de aanwezige parketwachten haar direkt op zouden kunnen pakken). Na de tweede vraag durfde de vrouw al niets meer te zeggen en bevestigde alles wat de rechter haar voorhield. Pogingen van de advocaat om haar op de ongeremdheden in haar getuigenis te wijzen werden door de rechters verhinderd.
De ernstige beschuldigingen betreffende voorbedachte rade van Dick werden door deze gang van zaken nauwelijks weersproken.

Tijdens de zitting werd tevens ingegaan op de beschuldigingen betreffende de 95%-alcohol. De verdediging had de rum meegenomen en tevens apparatuur om ter plekke het alcoholpercentage te kunnen bepalen, zodat de onjuistheid van de beweringen duidelijk zou zijn.
Het hof achtte een demonstratie niet nodig, omdat men aangaf het ‘te hebben begrepen’.
Dit kon later in het vonnis niet teruggevonden worden.

Het medische punt van de medicijnenverwisseling, waar de verdediging dacht een sterke troef in handen te hebben, werd ter sprake gebracht tijdens de ondervraging van dr. Zeldenrust.
De ondervraging ging uitermate moeizaam, omdat Zeldenrust zeer slechthorend was; er was eigenlijk geen normale communicatie mogelijk.
Gevraagd naar de verwisseling, antwoordde dat hij ‘hij geen verstand van medicijnen had’, en dat hij hierover telefonisch overlegd had met prof. Nelemans, vast beëdigd gerechtelijk deskundige op het gebied van de toxicologie en besprak het dossier. Deze had hem meegedeeld dat de voorliggende combinatie van medicijnen en de alcohol tot de dood kon leiden.
Met deze opmerking werd verdere discussie afgebroken, onder protest van de advocaat. Van de argumenten van de verdediging werd in het vonnis geen melding gemaakt, terwijl de verwisseling toch letterlijk in de rapporten van Zeldenrust terug te vinden was.

Concluderend:

• De voor Dick ontlastende kroongetuige, die vol zou houden, kon niet getuigen.
• De andere kroongetuige, wiens bescheiden assertiviteit bekend was, werd met meineed bedreigd.
• Een discussie over medicijnenverwisseling werd door Zeldenrust en het hof verhinderd.
• Fysiek bewijs dat de alcohol geen 95% was, werd door de rechters niet toegestaan.